‘Authenticiteit is alles’: hoe OGENE het roer radicaal omgooide
Aan de vooravond van misschien wel een internationale doorbraak, kiezen Amy, Lisa en Shelley van OGENE eerst voor iets anders: vertragen. Terug naar de kern. Naar elkaar, naar de muziek en naar wie ze zijn zonder verwachtingen van buitenaf. Op hun nieuwe conceptalbum Garden of Hera is het resultaat van die zoektocht te horen: gelaagd, vrij en opvallend on-Nederlands. In dit exclusieve interview met Theater Lampegiet vertelt Lisa over voor jezelf kiezen, een diepgewortelde authenticiteit en de kracht van opnieuw beginnen.
Dit interview liever kijken of luisteren? Klik dan op de podcast onder aan deze pagina!
Veel mensen moeten leren samenwerken, maar jullie zijn zussen, dat is een hele andere dynamiek. Wat is het grootste voordeel daarvan?
Lisa: “Dat we het allerbeste voor elkaar willen en dat je elkaar het meeste gunt, soms nog meer dan jezelf. Ik denk dat dat een voordeel is. Voor ons is het allerbelangrijkst dat iedereen gelukkig is. Daar ligt de nadruk op.”
Jullie werden landelijk bekend tijdens jullie jonge tienerjaren. Hoe is het om met je publiek mee op te groeien?
“Heel bijzonder. Na de show hebben we altijd een signeermoment en krijgen we vaak foto’s te zien van mensen die 10 tot 15 jaar geleden met ons op de foto zijn geweest. Dan maken we een nieuwe zodat diegene ze naast elkaar kan leggen. Dat is zo gaaf. Maar ook heel raar, want voor ons betekende het destijds heel wat anders dan voor die kids. We zijn voor heel veel mensen een soort nostalgie en dat vind ik heel speciaal.”
2007: Junior Songfestival. 2017: Eurovisie Songfestival. Wat gebeurt er in 2027?
“Daar heb je een goeie, wat gebeurt er in 2027? Internationale doorbraak! Ik ga het ook gewoon zeggen. We manifesteren het, ik denk het echt! En anders knippen we dit stuk er daarna uit, haha!”
"Authenticiteit is het allerbelangrijkste
binnen de muziek."
Een aantal jaar geleden sloegen jullie een nieuwe richting in om je persoonlijke, creatieve vrijheid na te jagen. Hoe bevalt het om muziek te maken voor jullie zelf?
“Dat is het beste wat er is. Het is genieten en we hebben zo’n nieuwe liefde gevonden voor muziek. We waren erg met andere dingen eromheen bezig en de focus lag vaak niet daar waar ik denk dat het hoorde te liggen. Te veel bezig met randzaken, wat anderen ervan zouden vinden, hoe het in een bepaald hokje zou passen en ik denk dat dat uiteindelijk afdoet aan de muziek zelf. Authenticiteit is het allerbelangrijkste binnen de muziek. Dus hoe dichter we bij onszelf staan, hoe duidelijker je dat hoort. We zijn een next level ingegaan. En vanuit je hart kan er niks misgaan. Dit betekent gewoon nog veel meer dan dat het ooit betekent heeft.”
Garden of Hera gaat over persoonlijke ontwikkeling. Waarin hebben jullie dat gemerkt de afgelopen jaren?
“We hebben echt een grote switch doorgemaakt. Die persoonlijke ontwikkeling op muzikaal vlak is waar we het grootste gedeelte aan hebben gewerkt. Het is onze baan, maar het betekent zoveel ook voor de rest van ons leven, dus dat leven is heel veel veranderd en het sijpelt door in alles. Het is een soort butterfly effect. Je gaat kijken naar wie je zelf bent, zonder de meningen van een ander, waar voel je je wel en niet comfortabel bij… Uiteindelijk zijn dat de keuzes die je maakt binnen je muziek, je werk, je relaties met anderen en de relatie tot elkaar. Dus ik denk dat ons leven daardoor in het algemeen veranderd is.”
Jullie staan bekend om jullie samenzang en harmonieën. Hoe gaat jullie proces en hoe verdelen jullie de zangpartijen?
“Dat wisselt af. We kijken heel erg naar wie er het beste past bij elk stukje melodie of tekst of met wat voor sfeer we een track willen starten of eindigen. Soms zitten we in de studio en zingen we alle drie hetzelfde stukje om te kijken bij wie dat het beste valt. Soms heb je een iets scherpere stem of kopstem nodig, daar is Shelley wat meer van. Amy heeft best wel een warme sound en is ook wel uitgesproken en vaak meer pop. Ik zit zelf meer in het lage gebied, vooral met het harmonizen. De andere meiden wisselen een beetje met de lead en zitten vaak wat hoger in de zang.
Shelley houdt ontzettend van de koortjes uitzoeken en duikt daar helemaal in terwijl Amy en ik daar een beetje minder mee bezig zijn. We hebben allemaal ons eigen gebied. Shelley zoekt de harmonies op, Amy is van de melodielijnen bedenken en ik ben meer van de tekst. Zo wisselen we het een beetje af.”
Hoe ziet een typische schrijfsessie er bij jullie uit?
“Als we schrijven, beginnen we meestal met hoe we ons voelen vandaag, hoe zitten we in onze energie? Zijn we heel uptempo bezig of willen we gewoon iets slooms, traags en zijn we moe? Negen van de tien keer past dat bij elkaar en bij de sfeer van de dag. We werken bijna alleen maar met Sjoerd de Vries en Rory de Kievit en die hebben heel vaak al opzetjes van tevoren. Die spelen we dan af en dan kijken we wat eruit komt en of we erop voort willen borduren.
Dan gaan we aan de slag en is het vooral heel veel voor je uit staren, denken en uitproberen. Als je het zou zien vanaf de buitenkant, zijn de jongens heel muzikaal aan het kijken wat we kunnen doen en zie je ons echt gewoon zitten denken.”
"Het goddess thema past goed,
geen grenzen voor vrouwen.”
Het album wordt omschreven als een beetje on-Nederlands. Wat maakt het volgens jou zo anders dan wat we hier gewend zijn?
“Ik vind het wel een compliment als mensen het on-Nederlands vinden. Ik denk dat het te maken heeft met het out-of-the-box denken. We leven in een land waar mensen al heel snel denken: ‘Doe maar gewoon, dan ben je al gek genoeg.’ En alles wat een beetje abnormaal of uitzonderlijk is, roept al snel een soort negativiteit op. Dus als mensen het over on-Nederlands hebben, hoop ik dat ze het hebben over de randjes opzoeken, kijken naar wat er nog niet bestaat en iets vinden waar we nog niet zo heel veel van horen. Er zijn ook nog niet zoveel conceptalbums in Nederland gemaakt tot nu toe. Vooral niet in een tijd als deze. We proberen daarmee ook buiten onze eigen grenzen te denken. We spreken van tevoren niks af, qua regels. Alles kan, alles mag en ik denk dat dat reflecteert in de muziek.”
Garden of Hera staat in het teken van drie nimfen met betoverende stemmen. Hoe heb je die inspiratie opgedaan?
“Een tijd geleden dook ik helemaal in Griekse mythologieën en ik was obsessed… nog steeds een beetje. Op een gegeven moment kwam ik een verhaal tegen. Ik was gaan wandelen door Parijs, waar ik heel vaak ben want het is mijn favoriete stad. En ik zat naast die grote begraafplaats Père-Lachaisez in mijn eentje in een restaurantje te lezen. Ik kwam een verhaal tegen over drie nimfen, de Hesperides, en die stonden bekend om hun mooie zang. Het waren drie zussen en ze brachten de avond. Ik heb direct een voice-memo naar mijn zussen gestuurd van: ‘Haha wat een mooie overlap, lachen.’ Er kwamen steeds meer beelden tot ons en we vonden het een heel mooi thema.
We schreven al veel in de studio, maar wisten nog niet wat eruit zou komen. Zou het een groter project worden of twee, drie losse liedjes? Toen is alles met elkaar gaan verweven. We lieten dingen in elkaar overlopen en kozen voor instrumenten, met telkens weer dat knipoogje naar de mythes. Het past ook goed bij ons omdat we iets willen opzoeken wat heel erg vrouwelijkheid heeft. En ook vol passie en vuur zit en waarin voor je eigen vrijheid staan en voor je eigen geluk gaan naar voren komt. Het goddess thema past daar goed bij, geen grenzen voor vrouwen.”
Je neemt het publiek mee van dag naar nacht. Wat betekent die overgang symbolisch voor jullie?
“Voor ons betekent het muzikaal gezien veel, want dat gebeurt ook op het podium. We trekken mensen uit hun dagelijkse leven even mee naar die nacht waarin van alles kan gebeuren. Waarin je je mee kan laten slepen, al je emoties kan laten gaan, los kunt gaan, kan zingen, dansen en springen. Het is heel lekker om mensen daarin mee te kunnen nemen. Maar er zit inderdaad ook nog een soort symboliek in. Mensen kennen een bepaalde kant van ons, maar er is ook nog een gedeelte wat ze niet kennen, wat nieuw en onverwacht is en waar ze zich door laten verrassen.”
"Het begint bij jou.
Trust the proces.”
Waarin verschilt een theatertour van andere concerten bij jullie?
“In de theaters kunnen we op een hele rustige manier iets uitleggen. Veel verhalen over de songs, over hoe we nu in het leven staan en over hoe dingen zo zijn gekomen. Daar kan je in de theaters de tijd voor nemen omdat iedereen zit. Je kan ook niet van mensen verwachten dat ze tweeënhalf uur gaan staan, dan zijn ze helemaal kapot! Dus het is maar goed dat ze hier ook gewoon hun rust kunnen pakken, zitten en luisteren naar ons verhaal.
Als je kijkt naar de clubs, dan ga je van de ene banger naar de andere. We blijven losgaan. Wat ook echt zijn charmes heeft. Je gaat daar niet teveel uitweiden, mensen willen lekker de muziek horen en je kan misschien wat nieuwe dingen uitproberen. In de club is daar wat meer ruimte voor.”
Jullie hebben een eigen podcast waarin jullie elkaar beter leren kennen aan de hand van muziek. Wat is de grootste ontdekking die je hebt gedaan?
“Best veel kleine dingen en momenten die we nog niet van elkaar wisten. Ook de muziekkeuzes zelf, want we namen alle drie een track mee naar de studio waarbij we een bepaalde emotie voelden. Ik verbaas me er soms echt over hoe verschillend dat was. We zijn alle drie heel verschillend, dat weten we ook, we kunnen met best veel dingen echt recht tegenover elkaar staan. Niet op een negatieve manier, maar gewoon aan een hele andere kant van het spectrum. Ik denk dat het me vooral verraste hoe ver dat uit elkaar kon liggen en dat we dan nog steeds zo goed met elkaar overweg kunnen in alles.
Maar dat is ook het leuke eraan. Als we alle drie hetzelfde zouden zijn, was het echt saai. Dus ik vind het alleen maar leuk dat het zo verschillend is.”
Als je terug zou kunnen naar je jongere zelf. Wat zou je haar willen meegeven?
“Tegen mijn jongere Lisa zou zeggen: ‘Blijf jezelf, verander nooit, ga niet naar anderen luisteren, het komt later allemaal goed. En ook al raak je jezelf kwijt, je vindt jezelf ook terug en het begint bij jou. Daar is het het puurst en daar moet je je aan vast blijven houden. Trust the proces.”
"Je blijft nog steeds zussen
die toevallig hetzelfde werk hebben”
Als Garden of Hera één gevoel kan achterlaten bij het publiek. Welk gevoel zou dat moeten zijn?
“Ik hoop dat het een motivatie kan zijn om je eigen geluk na te jagen. Gewoon een positief gevoel van zin hebben om alles te doen zoals jij het wil en je eigen passie vinden en het daarin te inspireren.”
Wanneer voelen jullie je het meest OGENE?
“Dat is een hele moeilijke, want er zitten zoveel lagen in! Wanneer zijn we OGENE of zijn we dat altijd? Wanneer ben je de artiest, wanneer zijn we los Amy, Shelley en Lisa en wanneer zijn we die drie zussen. Het is ook moeilijk om het gescheiden te zien want we zijn niet alleen OGENE op het podium, maar ook daarbuiten.
Je blijft nog steeds zussen die toevallig hetzelfde werk hebben, maar we halen ook grappen uit met elkaar en praten soms onzin. Wanneer we ons het meest OGENE voelen, is op het moment dat alles samenkomt binnen de muziek. Dus in de studio, wanneer je een demo aan het maken bent en ik hoor een sound die ik anderen niet hoor maken, die moeilijk na te bootsen is, juist omdat we ook zussen zijn en onze klanken bij elkaar komen… maar ook op het podium heb je die momenten. Dit hoor ik nergens anders en dat is bijzonder in zijn authenticiteit. Dan zijn we het meest OGENE en één.”
Tekst: Cheyenne Bloemberg
